ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΤΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΜΥΛΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

Η Κυριακή της Απόκρεω, γνωστή και ως Κυριακή της Τελικής Κρίσεως, κατέχει κεντρική θέση στην πνευματική πορεία του Τριωδίου. Η Εκκλησία, καθώς πλησιάζει στην είσοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στρέφει το βλέμμα του πιστού όχι απλώς στο τέλος του χρόνου, αλλά στο τέλος της ανθρώπινης ζωής, εκεί όπου αποκαλύπτεται η αλήθεια της ύπαρξης του καθενός. Δεν πρόκειται για μια ημέρα φόβου και απειλής, αλλά για μια σοβαρή και ειλικρινή πρόσκληση αυτοελέγχου και ευθύνης. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας (Ματθ. 25, 31–46) παρουσιάζει τον Χριστό ως Κριτή του κόσμου. Ωστόσο, η εικόνα της Κρίσεως που αποκαλύπτεται δεν έχει νομικό ή τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά βαθιά προσωπικό και σχεσιακό. Το κριτήριο της κρίσεως δεν είναι οι τυπικές θρησκευτικές πράξεις, αλλά η έμπρακτη αγάπη: η στάση του ανθρώπου απέναντι στον πεινασμένο, τον διψασμένο, τον ξένο, τον γυμνό, τον ασθενή και τον φυλακισμένο. Η έκπληξη τόσο των δικαίων όσο και των αδίκων –«πότε σε είδαμε;»– φανερώνει ότι η αγάπη δεν ασκείται ως υπολογισ...

--- Η παραβολή του Ασώτου Υιού, την οποία η Εκκλησία προβάλλει κατά τη δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, αποτελεί ένα από τα βαθύτερα και πιο συγκλονιστικά κείμενα του Ευαγγελίου. Δεν πρόκειται απλώς για μια ηθική διήγηση περί σπατάλης και επιστροφής, αλλά για μια αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο. Η παραβολή αυτή φωτίζει την ουσία της μετανοίας όχι ως νομική αποκατάσταση, αλλά ως επανασύνδεση σχέσης· όχι ως φόβο τιμωρίας, αλλά ως επιστροφή στην πατρική αγάπη. Ο νεότερος υιός ζητεί την περιουσία που του αναλογεί και απομακρύνεται «εἰς χώραν μακράν». Η απομάκρυνση αυτή δεν είναι μόνο γεωγραφική, αλλά κυρίως υπαρξιακή. Είναι η επιλογή του ανθρώπου να ζήσει ανεξάρτητα από τον Θεό, θεωρώντας την ελευθερία ως αυτονόμηση και όχι ως σχέση. Η σπατάλη της περιουσίας εκφράζει τη σπατάλη των χαρισμάτων που ο Θεός εμπιστεύεται στον άνθρωπο: της ζωής, της αγάπης, της ελευθερίας. Η πτώση του ασώτου κορυφώνεται όταν φθάνει στο σημείο να τρέφεται με τα ξυλοκέρατα των χοίρων. Η εικ...

Η περίοδος του Τριωδίου αποτελεί ένα από τα πιο κατανυκτικά και παιδαγωγικά στάδια του εκκλησιαστικού έτους. Με την έναρξή του, η Εκκλησία δεν μας εισάγει απλώς σε μια ακολουθία νηστειών και λατρευτικών ιδιαιτεροτήτων, αλλά μας καλεί σε μια βαθιά εσωτερική εργασία: την επιστροφή του ανθρώπου στον Θεό διά της μετανοίας. Το Τριώδιο είναι πορεία καρδιάς, όχι απλώς τυπική προετοιμασία για το Πάσχα. Δεν είναι τυχαίο ότι η Εκκλησία τοποθετεί στην αρχή αυτής της πορείας την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου. Πριν από κάθε άσκηση, πριν από τη νηστεία, την εγκράτεια και την εξωτερική κακοπάθεια, προηγείται η διόρθωση του φρονήματος. Διότι, όπως διδάσκει η πατερική παράδοση, χωρίς ταπείνωση κάθε πνευματικός κόπος όχι μόνο δεν ωφελεί, αλλά μπορεί να καταστεί και επιζήμιος. Ο Φαρισαίος της παραβολής παρουσιάζεται ως άνθρωπος τυπικά ενάρετος. Νηστεύει, τηρεί τον νόμο, αποφεύγει τα εμφανή αμαρτήματα. Όμως η προσευχή του αποκαλύπτει το βαθύτερο πρόβλημά του: δεν στέκεται ενώπιον του ...