ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΤΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΜΥΛΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

Στη μακρά αλυσίδα των Πατέρων της Εκκλησίας, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς (1296-1359) κατέχει μια θέση μοναδική, αποτελώντας τον εκφραστή της βαθύτερης εμπειρίας της Ορθοδοξίας: της δυνατότητας του ανθρώπου να ενωθεί πραγματικά με τον Θεό. Η διδασκαλία του για τις άκτιστες ενέργειες δεν υπήρξε απλώς μια θεωρητική ανάλυση, αλλά το ανάχωμα απέναντι στον δυτικό ορθολογισμό και η οριστική θεμελίωση της βυζαντινής πνευματικότητας, που διασώζει μέχρι σήμερα τον χαρακτήρα της χριστιανικής άσκησης. Ο Γρηγόριος γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη από ευγενή οικογένεια με στενούς δεσμούς με την αυτοκρατορική αυλή του Ανδρονίκου Β' Παλαιολόγου. Παρά τις λαμπρές σπουδές του στη φιλοσοφία και τη ρητορική —λέγεται μάλιστα πως η γνώση του για τον Αριστοτέλη κατέπληξε τους σοφούς της εποχής— η καρδιά του φλεγόταν για την «κατά Χριστόν φιλοσοφία». Σε ηλικία μόλις 20 ετών, εγκατέλειψε τις τιμές και τα αξιώματα και αναχώρησε για το Άγιον Όρος. Εκεί, υπό την καθοδήγηση έμπειρων γερόντων, βυθίστηκε στη νοερ...

Στην καρδιά της πολύβουης Αθήνας του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, ανάμεσα σε θορύβους, πολιτικές αναταράξεις και την καθημερινή βιοπάλη, υπήρχε μια γωνιά που μύριζε λιβάνι και παράδεισο. Εκεί, στις φτωχογειτονιές γύρω από τον Άγιο Ελισαίο και τον Άγιο Ιωάννη τον «Κυνηγό», περπατούσε μια μορφή που έμελλε να γίνει το στήριγμα των πονεμένων: ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς, ο αγαπημένος «Παπουλάκος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Γεννημένος το 1851 στην όμορφη Νάξο, ο Νικόλαος έφερε μαζί του την απλότητα και την καθαρότητα του Αιγαίου. Από μικρό παιδί, η κλίση του ήταν φανερή· αντί για παιχνίδια, προτιμούσε να στήνει αυτοσχέδια θυσιαστήρια και να ψάλλει, προμηνύοντας τη ζωή που θα αφιέρωνε εξ ολοκλήρου στον Θεό. Μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ο Νικόλαος χειροτονήθηκε διάκονος και αργότερα πρεσβύτερος. Παρά τις δυσκολίες της ζωής και την απώλεια της συζύγου του σε νεαρή ηλικία, δεν λύγισε. Αντιθέτως, μετέτρεψε τον προσωπικό του πόνο σ...

Τὴν πρώτη Κυριακὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία πανηγυρίζει τὸ θρίαμβο τῆς Ὀρθοδοξίας, τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἡ ὁποία καταπάτησε ὅλες τίς αἱρέσεις καὶ στερεώθηκε γιὰ πάντα. Γι' αὐτὸ ἡ Κυριακὴ αὐτὴ καλεῖται Κυριακὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Οἱ αἱρέσεις φάνηκαν ἤδη ἀπαρχῆς τοῦ χριστιανισμοῦ. Οἱ ἴδιοι οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ προειδοποιοῦσαν τοὺς συγχρόνους τους, καὶ μαζί τους καὶ ἐμᾶς, γιὰ τὸν κίνδυνο ἀπὸ τοὺς ψευδοδιδασκάλους. Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Πέτρος στὴ Β' Καθολικὴ ἐπιστολὴ γράφει τὸ ἑξῆς: «Ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας, καὶ τὸν ἀγοράσαντα αὐτοὺς δεσπότην ἀρνούμενοι, ἐπάγοντες ἐαυτοῖς ταχινὴν ἀπώλειαν, καὶ πολλοὶ ἐξακολουθήσουσιν αὐτῶν ταῖς ἀσελγείαις, δι' οὖς ἡ ὁδὸς τῆς ἀληθείας βλασφημηθήσεται» (Β' Πέτ. 2, 1-2). Ὁ Ἅγιος Ἀπόστολος Παῦλος, ἐπιστρέφοντας στὴν Παλαιστίνη ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ἔκανε στάση στὴν Ἔφεσο. Ἐκεῖ στοὺς χριστιανοὺς κατοίκους τῆς πόλεως ἔλεγε: «Ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο...