Ἡ εὐαγγελική περικοπή τῆς Κυριακῆς (Λουκ. ι΄ 25-37) μᾶς φέρνει ἀντιμέτωπους μέ τό θεμελιῶδες ἐρώτημα τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης καί τῆς χριστιανικῆς ζωῆς: «Τί ποιήσας ζωήν αἰώνιον κληρονομήσω;». Ὁ νομικός τῆς παραβολῆς, παγιδευμένος στή νομικίστικη καί τυπολατρική ἀντίληψη τῆς πίστης, γνωρίζει θεωρητικά τήν ἐντολή τῆς ἀγάπης πρός τόν Θεό καί τόν πλησίον, ἀλλά σπεύδει νά θέσει ὅρια καί προϋποθέσεις: «Καί τίς ἐστί μου πλησίον;». Μέ αὐτό τό ἐρώτημα, ὁ ἄνθρωπος προσπαθεῖ νά οριοθετήσει τήν ἀγάπη, νά τήν περιορίσει στούς «δικούς» του, στούς ὁμοεθνεῖς, στούς ὁμοϊδεάτες ἤ στούς εὐεργέτες του, ἀποκλείοντας ὅλους τούς ὑπολοίπους. Ἡ ἀπάντηση τοῦ Χριστοῦ, μέσα ἀπό τήν παραβολή τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτη, ἀνατρέπει ἄρδην αὐτή τήν ἀνθρωποκεντρική λογική. Ὁ ἱερέας καί ὁ Λευίτης, ἐκπρόσωποι τῆς θρησκευτικῆς ἐξουσίας καί τῆς λατρείας, προσπερνοῦν τόν μισοπεθαμένο ἄνθρωπο πού ἔπεσε στούς ληστές, ἴσως φοβούμενοι μήπως μολυνθοῦν τελετουργικά καί χάσουν τή δυνατότητα νά ἐπιτελέσουν τά λατρευτικά τους καθήκοντα. Ἀντί...