ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΙΤΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΚΚΙΝΟΥ ΜΥΛΟΥ ΠΑΤΡΩΝ

Η Κυριακή της Τυρινής αποτελεί το κατώφλι της Μεγάλης Τεσσαρακοστής και σφραγίζει την πορεία του Τριωδίου με ένα μήνυμα βαθιά υπαρξιακό: τη συγχώρηση. Την ημέρα αυτή η Εκκλησία μάς καλεί να εισέλθουμε στο στάδιο της νηστείας όχι με αυστηρότητα και εξωτερικό ζήλο, αλλά με καρδιά συμφιλιωμένη με τον Θεό και τους ανθρώπους. Χωρίς τη συγχώρηση, κάθε άσκηση καθίσταται άκαρπη και κάθε πνευματικός αγώνας αποστερείται του αληθινού του νοήματος. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας (Ματθ. 6, 14–21) θέτει τη συγχώρηση ως αδιαπραγμάτευτη προϋπόθεση της σχέσης μας με τον Θεό: «ἐὰν γὰρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τὰ παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καὶ ὑμῖν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος». Η συγχώρηση δεν παρουσιάζεται ως ηθική αρετή επιλογής, αλλά ως ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος εισέρχεται στη λογική της Βασιλείας του Θεού. Όποιος δεν συγχωρεί, κλείνει ο ίδιος την πόρτα της χάριτος. Η Κυριακή της Τυρινής συνδέεται επίσης με το γεγονός της εξορίας των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο. Η μνήμη αυτή δεν έχει ιστορικό μόν...

Η Κυριακή της Απόκρεω, γνωστή και ως Κυριακή της Τελικής Κρίσεως, κατέχει κεντρική θέση στην πνευματική πορεία του Τριωδίου. Η Εκκλησία, καθώς πλησιάζει στην είσοδο της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, στρέφει το βλέμμα του πιστού όχι απλώς στο τέλος του χρόνου, αλλά στο τέλος της ανθρώπινης ζωής, εκεί όπου αποκαλύπτεται η αλήθεια της ύπαρξης του καθενός. Δεν πρόκειται για μια ημέρα φόβου και απειλής, αλλά για μια σοβαρή και ειλικρινή πρόσκληση αυτοελέγχου και ευθύνης. Το ευαγγελικό ανάγνωσμα της ημέρας (Ματθ. 25, 31–46) παρουσιάζει τον Χριστό ως Κριτή του κόσμου. Ωστόσο, η εικόνα της Κρίσεως που αποκαλύπτεται δεν έχει νομικό ή τιμωρητικό χαρακτήρα, αλλά βαθιά προσωπικό και σχεσιακό. Το κριτήριο της κρίσεως δεν είναι οι τυπικές θρησκευτικές πράξεις, αλλά η έμπρακτη αγάπη: η στάση του ανθρώπου απέναντι στον πεινασμένο, τον διψασμένο, τον ξένο, τον γυμνό, τον ασθενή και τον φυλακισμένο. Η έκπληξη τόσο των δικαίων όσο και των αδίκων –«πότε σε είδαμε;»– φανερώνει ότι η αγάπη δεν ασκείται ως υπολογισ...

--- Η παραβολή του Ασώτου Υιού, την οποία η Εκκλησία προβάλλει κατά τη δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, αποτελεί ένα από τα βαθύτερα και πιο συγκλονιστικά κείμενα του Ευαγγελίου. Δεν πρόκειται απλώς για μια ηθική διήγηση περί σπατάλης και επιστροφής, αλλά για μια αποκάλυψη του τρόπου με τον οποίο ο Θεός αγαπά τον άνθρωπο. Η παραβολή αυτή φωτίζει την ουσία της μετανοίας όχι ως νομική αποκατάσταση, αλλά ως επανασύνδεση σχέσης· όχι ως φόβο τιμωρίας, αλλά ως επιστροφή στην πατρική αγάπη. Ο νεότερος υιός ζητεί την περιουσία που του αναλογεί και απομακρύνεται «εἰς χώραν μακράν». Η απομάκρυνση αυτή δεν είναι μόνο γεωγραφική, αλλά κυρίως υπαρξιακή. Είναι η επιλογή του ανθρώπου να ζήσει ανεξάρτητα από τον Θεό, θεωρώντας την ελευθερία ως αυτονόμηση και όχι ως σχέση. Η σπατάλη της περιουσίας εκφράζει τη σπατάλη των χαρισμάτων που ο Θεός εμπιστεύεται στον άνθρωπο: της ζωής, της αγάπης, της ελευθερίας. Η πτώση του ασώτου κορυφώνεται όταν φθάνει στο σημείο να τρέφεται με τα ξυλοκέρατα των χοίρων. Η εικ...