Η Β’ Κυριακή του Ματθαίου αποτελεί έναν κομβικό σταθμό στο λειτουργικό έτος, καθώς μας μεταφέρει στις απαρχές της δημόσιας δράσης του Κυρίου και στην ιστορική στιγμή της κλήσης των πρώτων Μαθητών στις όχθες της λίμνης Γεννησαρέτ. Η ευαγγελική περικοπή δεν περιγράφει απλώς μια τυχαία συνάντηση, αλλά την εκπλήρωση της προφητείας για την ανάδειξη ενός «μεγάλου φωτός» που ανατέλλει σε όσους κάθονται στο σκοτάδι και στη σκιά του θανάτου. Θεολογικά, η πρόσκληση του Χριστού προς τον Πέτρο, τον Ανδρέα, τον Ιάκωβο και τον Ιωάννη να γίνουν «αλιείς ανθρώπων» σηματοδοτεί τη θεμελίωση της Εκκλησίας και την έναρξη μιας νέας οικονομίας των σχέσεων μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Ο Χριστός δεν επιλέγει τους σοφούς του κόσμου ή τους ισχυρούς της ημέρας, αλλά απλούς εργάτες, υπογραμμίζοντας ότι η χάρη του Θεού δεν στηρίζεται στην ανθρώπινη αυταρέσκεια ή στην κοσμική μόρφωση, αλλά στην καθαρότητα της καρδιάς και στην προθυμία για υπακοή στο θείο θέλημα.
Η άμεση ανταπόκριση των Μαθητών, οι οποίοι «αφέντες τα δίκτυα» και τις οικογένειές τους ακολούθησαν τον Διδάσκαλο, αποτελεί το αιώνιο πρότυπο της χριστιανικής βιοτής και της απόλυτης εμπιστοσύνης στην πρόνοια του Θεού. Αυτή η «άφεση» των υλικών δεσμών δεν συνιστά μια άρνηση της ζωής, αλλά μια υπέρβαση της φθοράς προκειμένου να κερδηθεί η αιωνιότητα. Στην Ορθόδοξη πνευματικότητα, η κλήση αυτή επαναλαμβάνεται μυστικά στη ζωή κάθε πιστού, προσκαλώντας τον να μεταμορφώσει την καθημερινότητά του από έναν αγώνα επιβίωσης σε μια πορεία κοινωνίας με τον Λόγο του Θεού. Ο Χριστός που περιέρχεται τις πόλεις και τα χωριά «θεραπεύων πάσαν νόσον», όπως αναφέρει το κλείσιμο της περικοπής, φανερώνεται ως ο αιώνιος Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, ο οποίος δεν ζητά οπαδούς, αλλά συνεργάτες στο έργο της ανακαίνισης του κόσμου. Σε μια εποχή που ο άνθρωπος συχνά αισθάνεται παγιδευμένος στα δίκτυα των βιοτικών μεριμνών και της υπαρξιακής μοναξιάς, η Β’ Κυριακή του Ματθαίου προβάλλει ως μια διαρκής πρόσκληση ελευθερίας, θυμίζοντάς μας ότι το φως του Χριστού είναι πάντα παρόν, έτοιμο να μετατρέψει την ταπεινή μας ύπαρξη σε σκεύος εκλογής και μαρτυρία ελπίδας για ολόκληρη την κτίση.
