Στην καρδιά της πολύβουης Αθήνας του τέλους του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα, ανάμεσα σε θορύβους, πολιτικές αναταράξεις και την καθημερινή βιοπάλη, υπήρχε μια γωνιά που μύριζε λιβάνι και παράδεισο. Εκεί, στις φτωχογειτονιές γύρω από τον Άγιο Ελισαίο και τον Άγιο Ιωάννη τον «Κυνηγό», περπατούσε μια μορφή που έμελλε να γίνει το στήριγμα των πονεμένων: ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς, ο αγαπημένος «Παπουλάκος» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη. Γεννημένος το 1851 στην όμορφη Νάξο, ο Νικόλαος έφερε μαζί του την απλότητα και την καθαρότητα του Αιγαίου. Από μικρό παιδί, η κλίση του ήταν φανερή· αντί για παιχνίδια, προτιμούσε να στήνει αυτοσχέδια θυσιαστήρια και να ψάλλει, προμηνύοντας τη ζωή που θα αφιέρωνε εξ ολοκλήρου στον Θεό. Μετά τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του, η οικογένεια μετακόμισε στην Αθήνα, όπου ο Νικόλαος χειροτονήθηκε διάκονος και αργότερα πρεσβύτερος. Παρά τις δυσκολίες της ζωής και την απώλεια της συζύγου του σε νεαρή ηλικία, δεν λύγισε. Αντιθέτως, μετέτρεψε τον προσωπικό του πόνο σ...