Το Σάββατο του Λαζάρου αποτελεί μία από τις πιο θεολογικά πυκνές και συγκινητικές ημέρες του εκκλησιαστικού έτους. Βρισκόμενοι στο κατώφλι της Μεγάλης Εβδομάδος, η Εκκλησία μάς καλεί να στραφούμε στο θαύμα της εγέρσεως του Λάζαρος ο Τετραήμερος, όπως αυτό περιγράφεται στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο (Ιω. 11). Δεν πρόκειται απλώς για ένα ακόμη θαύμα του Χριστού· πρόκειται για την προαναγγελία της κοινής αναστάσεως και την αποκάλυψη της θεότητός Του.
Ο Λάζαρος, φίλος του Χριστού και αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας, κατοικούσε στη Βηθανία. Όταν ασθένησε και εκοιμήθη, ο Κύριος καθυστέρησε σκόπιμα να μεταβεί κοντά του. Αυτή η καθυστέρηση δεν ήταν αδιαφορία, αλλά μέρος του σωτηριολογικού σχεδίου. Ο Χριστός φθάνει όταν ο Λάζαρος είναι ήδη τέσσερις ημέρες στον τάφο, όταν κάθε ανθρώπινη ελπίδα έχει πλέον σβήσει. Και τότε ακούγεται ο λόγος ο παντοδύναμος: «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω».
Με την κραυγή αυτή, ο Χριστός αποκαλύπτει ότι είναι «η Ανάστασις και η Ζωή». Δεν ενεργεί ως προφήτης που επικαλείται ξένη δύναμη, αλλά ως ο ίδιος ο Κύριος της ζωής και του θανάτου. Το θαύμα αυτό δεν είναι απλώς επαναφορά στη βιολογική ζωή — διότι ο Λάζαρος αργότερα θα πεθάνει ξανά — αλλά σημείο που φανερώνει ότι ο θάνατος δεν έχει την τελευταία λέξη.
Το Σάββατο του Λαζάρου στέκεται ανάμεσα στη Σαρακοστή και στο Πάθος. Είναι ημέρα χαρμολύπης. Από τη μία, η χαρά της ζωής που νικά τον θάνατο· από την άλλη, η σκιά του Σταυρού που πλησιάζει. Το θαύμα αυτό γίνεται και η αφορμή να επισπευσθεί η απόφαση των αρχιερέων για τη θανάτωση του Ιησού. Έτσι, η ανάσταση του φίλου Του γίνεται η αρχή της πορείας προς τη δική Του Σταυρική Θυσία.
Θεολογικά, το γεγονός της Βηθανίας αποκαλύπτει δύο θεμελιώδεις αλήθειες. Πρώτον, τη βαθιά ανθρώπινη φύση του Χριστού: «ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς». Ο Υιός του Θεού συγκλονίζεται μπροστά στον πόνο, συμμερίζεται τη θλίψη των ανθρώπων, δεν στέκεται αδιάφορος απέναντι στο μυστήριο του θανάτου. Και δεύτερον, φανερώνει τη θεϊκή Του εξουσία: με έναν λόγο ανατρέπει τη φθορά και καλεί τον νεκρό στη ζωή.
Το Σάββατο του Λαζάρου μάς καλεί να αναρωτηθούμε: ποιοι είναι οι «νεκροί» τόποι της καρδιάς μας; Ποια πάθη, ποια απογοήτευση, ποια αμαρτία έχουν σφραγίσει την ύπαρξή μας σαν λίθος βαριάς σφραγίδας; Ο Χριστός και σήμερα στέκεται μπροστά στον τάφο της ψυχής και προστάζει να κυλισθεί ο λίθος. Η ανάσταση δεν είναι μόνο μελλοντικό γεγονός· είναι εμπειρία παρούσα, όταν ο άνθρωπος ακούει τον λόγο του Θεού και ανταποκρίνεται.
Γι’ αυτό και η ημέρα αυτή προαναγγέλλει τη νίκη της Κυριακής του Πάσχα. Η ανάσταση του Λαζάρου είναι το προοίμιο της Αναστάσεως του Χριστού και συγχρόνως υπόσχεση της δικής μας αναστάσεως. Είναι η βεβαίωση ότι η ζωή υπερβαίνει τον θάνατο, ότι το φως διαλύει το σκοτάδι, ότι ο Θεός δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο στο μνήμα.
Ας σταθούμε, λοιπόν, με πίστη μπροστά στο μυστήριο του Σαββάτου του Λαζάρου. Και ας αφήσουμε τη φωνή του Χριστού να ακουστεί μέσα μας, ώστε και εμείς να εξέλθουμε από κάθε πνευματικό τάφο και να βαδίσουμε προς το φως της Μεγάλης και Αγίας Αναστάσεως.